|
Het verhaal van Danilla
Augustus 2011:
Mijn naam is Danilla en ik ben 24 jaar. Ik weet nog goed hoe het begon. Het was op een woensdag. De avond ervoor hadden mijn vriend en ik
geslachtsgemeenschap gehad. Echter, het gevoel van het orgasme was, in tegenstelling tot hoe het normaal ging, blijven hangen.
Ik moest werken en ik weet nog dat ik helemaal gek werd van het tintelende, kloppende gevoel tussen mijn benen.
Dit gevoel had ik eerder ook weleens gehad, jaren geleden maar dat ging dan na een dag altijd weer weg. Ik dacht dat dit normaal was en maakte
me er dus nog niet teveel zorgen over.
Een aantal dagen later begon ik me toch wel zorgen te maken. Ik vroeg aan een vriendin of zij dit ook weleens gehad had.
Zij vertelde me dat zij dat gevoel ook weleens een dag of twee had, maar dan omdat ze gewoon ECHT zin had in seks!
Dat was bij mij niet het geval. Ik had totaal geen seksuele gevoelens en werd zo gek van dat overheersende gevoel, dat ik geneigd was
om de hele boel van onder open te snijden. Wat was dit ongelooflijk irritant! Ik kon wel huilen...
Dit kan niet waar zijn...
Toen ben ik maar eens gaan googlen en kwam ik uiteindelijk op de PSAS website terecht. Ik schrok me dood! Dit kon toch niet echt bestaan?
"Dit is niet wat ik heb", dacht ik. "Dit kan niet waar zijn!"
Meteen heb ik Johanna een e-mail gestuurd en zij vertelde me dat het er alle schijn van had dat ik ook leed aan PSAS/ReGs.
Dit was natuurlijk niet het antwoord dat ik graag wilde horen. Ik leefde nog in een ontkenningsfase en ging naar mijn huisarts.
Deze dacht dat ik een schimmelinfectie had en schreef me tabletten voor. Ik probeerde er met hem over te praten en vertelde hem dat
ik bang was dat ik PSAS had. Hij zei "laten we nu niet meteen met psychische dingen aankomen". Dit deed erg veel pijn maar ik besefte
meteen dat dit ook de laatste keer was dat ik er met hem over zou praten.
Het vervelende gevoel was er ondertussen af en aan. Ik had klachtenvrije perioden en dan zo ineens stak het de kop weer op.
Hoe kon ik hier in vredesnaam mee omgaan? Johanna schreef me dat mijn hersenen er uiteindelijk aan 'gewend' zouden raken en dat het
dan beter zou gaan. Uiteraard geloofde ik dit niet en ik was ook wanhopig. Waarom ik? Waarom bestaat dit? Allerlei vragen had ik.
Mijn moeder heb ik het vanaf het begin af aan alles verteld. Ik heb daar zo vaak gezeten en gezegd dat ik niet meer wilde leven...
De keren dat ik dat deed zijn niet meer op de vingers van 1 hand tellen. Mijn moeder snapt er zelf ook niks van; dat deze aandoening
überhaupt bestaat. Maar ze begrijpt mij wel en probeert me op alle manieren te helpen en bij te staan. Ze is er voor me als ik het nodig heb.
Meer moeite had ik met het feit dat ik toch echt mijn partner iets moest gaan vertellen over wat ik ervaarde. Ik heb heb hem een
stuk van de website laten zien en uitgelegd wat ik voelde. Ik gebruikte als voorbeeld voor hem 'de hele dag met een erectie lopen'.
Op die manier was het makkelijker te begrijpen voor hem. Hij doet zijn best om het te begrijpen maar ik merk dat het zijn pet een beetje
te boven gaat.
Controlefreak...
Ondertussen moest ik wel blijven werken en merkte dat ik, doordat ik de hele dag zit, de klachten als nog erger ervaarde. Ik ben zelfs op
mijn werk een paar keer naar de toilet gelopen om het gevoel even te 'ontlopen'. Ik merkte dat als ik plaste dit het gevoel even verlichtte.
Daardoor, en ook door artikelen en ervaringen van andere vrouwen op de website, ontstond bij mij het idee dat de PSAS weleens te maken
zou kunnen hebben met de plasproblemen die ik na een ingreep aan mijn plasbuis gekregen had. Die ingreep had kort voor mijn klachten plaatsgevonden.
Ook de stressperiode daarna, die er misschien iets mee te maken heeft. Het is zo vervelend want je zoekt naar antwoorden maar er is
niemand die afdoende antwoorden heeft. Johanna probeert vragen te beantwoorden maar zij is natuurlijk ook geen helderziende.
Ik ben een controlfreak en dat is ook een van de redenen waardoor ik een poosje overspannen ben geweest, voorafgaand aan PSAS.
En zo probeerde ik ook controle te houden over PSAS.
Ik had gemerkt dat ik na geslachtsgemeenschap meer last kreeg
en daarom had ik bedacht dat ik dan maar geen orgasme meer moest krijgen. Ik had zo min mogelijk gemeenschap met mijn partner en dat werkte
voor mij prettig omdat ik zo een gevoel van controle had. Evenals mijn kinderwens waarvan ik zelfs bedacht heb om het maar opzij te schuiven uit angst dat de PSAS erger zou worden.
Ik heb contact opgenomen met Dr. Marcel Waldinger en heb daar wat onderzoeken gehad. Daarna heb ik nog een recept van hem gekregen
en ik zou nog bericht krijgen over andere onderzoeken. Dat bericht heb ik nooit gehad. Ik heb hem een aantal keren proberen te bereiken
maar kreeg geen respons. Ik heb geen zin meer om er achteraan te bellen. Bovendien ben ik nog steeds bij de uroloog voor
mijn plasproblemen en zijn die onderzoeken me even voldoende.
Via het forum kwam ik erachter dat er een aantal vrouwen naar een osteopaat gingen en dat zij hier baat bij hadden. Ik ga er momenteel
ook naartoe. De ene keer zorgt het voor verlichting en de andere keer weer niet. Je kunt er geen pijl op trekken.
Nu heb ik inmiddels alweer 9 maanden PSAS en ik merk dat ik de controle steeds meer los begin te laten. Je kunt er toch niets aan
veranderen en PSAS is er toch wel of ik nu wel of geen gemeenschap heb. Ook leer ik er beter mee omgaan. Natuurlijk blijft het een
rot aandoening en ben ik vaak genoeg heel erg boos of verdrietig. Maar ik geniet toch weer wat meer van de kleine dingetjes in het leven.
Op het forum proberen we allemaal onze eigen manier te vinden om met PSAS om te gaan. Iedereen probeert in zijn regio dingetjes uit te
zoeken en uit te proberen en houden elkaar daarvan op de hoogte. Ooit komt er wel een genezing voor; daar geloof ik in!
Danilla
|
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CopyRight 2006 - 2012 psas.nl | | All rights resereved | | Webdevelopment - Design - Content - Text - Research: Johanna Vante (Netherlands)
|
Wat doktoren moeten weten
| | 
Besloten fora lotgenoten
| | 
Home
