Dutch  English

| What doctors should know |     | Suicide among patients... |     | Scientific articles world wide |     |  Support Groups and Websites |     | Public discussion forum


You are here:  Home   Questions & Answers    Ask a question


















Ask questions - Get answers

Do you have a good question, which you would like answered? On this page you find many questions that have been asked over the years.

Is your question missing? Ask it here [Publication only after approval].

Both Dutch an English Q & A are available. Use the translate buttons for translating Dutch into English.

Please note: This translator really, REALLY sucks!

The Dutch Questions & Answers will be gradually replaced by new Q & A (in English), as soon as they come available.
 Sarah2          04-08-2012

 Rachel           05-05-2012

 Antoinette     15-01-2012

 Pam               14-11-2011

 Aafke      17-06-2011

 Carice     15-09-2010

 Esther     17-05-2009

 Valerie    06-12-2008

 Willeke  08-11-2008

 Sarah     26-09-2008

 Ellie        09-01-2008


August 4, 2012

Sarah2 (Age 23) writes:

Hi there, I've come across this website after frantically trying to figure out what is wrong with me. I am 23 years old, from Canada. I gave birth to my daughter May 13 2012. Approximately 6 weeks after my baby's birth, I noticed that tingly, aroused feeling in my vagina. It happened out of nowhere, while I was holding my daughter and I became afraid I was a pervert of some sort.

It started June 22nd and hasn't stopped since. Everyday it is there between my legs and I hate it, I hate myself, I hate my body! My husband is really supportive but he thinks it will go away with exercise.

Does it sound like I have ReGS? I think I fit all the symptoms but I don't know how to bring it up to my Dr. I just want to feel better. I want to enjoy my life with my baby and I do to a certain degree but this stupid feeling is always there. Some days stronger then ever. I don't want to have sex when its happening, because it provides no relief from it, it comes back within minutes.

I've never felt any of these symptoms until 6 weeks after my baby was born? Could hormones have to do with it? I'm sorry i'm asking so many questions. I hope you can provide me with some answers. Thank you so much.

Read the »Disclaimer first

Answer:

If hormonal changes, or hormonal imbalance primary and in itself was causing the genital sensations, then the symptoms would disappear after recovering from whatever caused these changes/imbalance.

But it is more complicated in PSAS / PGAD / ReGS.

During pregnancy hormones change dramatically causing a number of physical changes. Estrogens, progesterone and other hormones fall sharply after childbirth causing again a number of physical changes.

All these 'physical changes' under the influence of hormones can cause damaged / compressed / stretched nerves in the pelvic area. Giving birth can cause physical injury too, due to tearing, episiotomy or 'invisible' damage inside that (on top of that) can cause growth of scar tissue. Pregnancy and childbirth can also cause Varicose Veins in the pelvic area. Bullying the nerves that are associated with female orgasm.

Although fluctuation in hormones, short after delivery, could cause symptoms like yours, in my opinion there is reason enough for you to take them seriously and consult a doctor. Better safe than sorry! Battered nerves are able to regenerate, are able to heal. As long as they are not battered for a too extended period of time....

I understand your confusion towards your little girl. But please dear Sarah, don't even think that way! You are not a pervert, believe me you are not!! I also understand your concern and hesitation to see a doctor. Perhaps printing out the pages   What doctors should know and   scientific article / study to take to your doctor will help you feel a bit more comfortable and supported.

Tell your dear hubby exercise won't help. As for you, these symptoms are new to him as well and easily mistaken by, or associated with 'lust'. Taking a cold shower or any other kind of distraction that helps calm down 'sexual overheating', doesn't work in case of PSAS /PGAD / ReGS, which is physical disorder and has nothing to do with sex whatsoever.

Distraction does help learning to cope with the symptoms. But not in the early stages of the disease. There are other hurdles to be taken first before you're ready for that.

  Respond to Sarah2


Back to top

May 5, 2012

Rachel (Age unknown) writes:

Is it possible to cure the disorder simply by excercising?

Read the »Disclaimer first

Answer:

I'm afraid not, unfortunately!

But by exercising your brain (rewiring it), it is possible to reduce the symptoms to a level that is acceptable and no longer totally dominates your life. This goes for every disease!

Learning to cope is a matter of willingness, depending on someones nature / character (fighter or victim). The emotional impact of any disease is a matter of choise. I am conviced that with the right help (or right intension and with the right attitude) any person is capable to learn to live with their condition. This goes much deeper and is more complicated than I can explain here and now. The symptoms remain the same but the way you interpret the symptoms can make a huge difference! Can make all the difference!

  Respond to Rachel


Back to top

January 15, 2012

Antoinette (Age 42) writes:

I am a little confused. I had an orgasm one day and next thing Iknow, I repeatedly wanted to do it again and again, like 15 x and would not go away. I took a shower and went to work and went to sleep early to make it stop and it did the next day. About 2 months later I had sex with my husband and an orgasm. The next I woke up to the same non stop feeling of wanting to have an orgasm. Now 2 weeks later and it still happening. It is very frustrating riding in a car or sitting home watching TV. I cannot focus anymore. Went to my OB/GYN and she sent me to a specialist and he never heard of this disease. I gave paperwork to look over and this site. He gave me some numbing gel and it is not doing anything to me to help.

I am starting to have anxiety over this. I have 3 children to take care off and one of my boys had a transplant and needs me right now. Can anyone help on what I do next, where do I go. Just to let you know I have a severe intense to orgasm but have not allowed myself to do that afraid I won't be able to stop. Why can't something be removed from a women's private part. It's a crazy question I know. But there seems nothing in NJ or NY to ask anyone. These forums are very scary, there seems like no hope and people are committing suicide and it is freaking me out. Please any information can help me. Thank you.

Read the »Disclaimer first

Answer:

I am afraid that removing certain parts of the genitalia is not the solution. It has been tried before...

Read this article »» Clitoridectomy

Forums can be scary, I know. Still, sharing with fellow suffers is very important! Only a few women suffering from this condition claim to be suicidal. I have never met any woman that really tried to commit suicide because of her PGAD only.

Acceptance of PGAD is crucial! Acceptance in general is an upward spiral in which coping mechanisms (learned one at a time) can be combined with strategies (learned at other times) to make each bout of illness less emotionally and less painful. Women who flirt with suicide are angry and stay angry, feel injustice, unfairness, and senselessness of being struck down by a disease. 99% Of the women though are proactive, they search for solutions and are able to manage their condition. Some more than others and not always right away.

Illness is a process, and like all processes it has different stages with different characteristics. Each stage involves loss, grief, and acknowledgment of symptoms and internal pain. Don't get isolated in that process my dear. Fellow sufferers / resources are important! They may help you find your way to cope.

Unfortunately, the ultimate cure has not been found yet. This is a fact, whether we like it or not. So, looking for some magic pill or surgery as the only option, is not such a good idea... Look into the archives of forums. Find out which treatments women already tried; what worked and what didn't. Find out what coping strategies women developed over the years. Benefit from that expertise! Ask your fellow sufferers for names of doctors in your area. Doctors who are compassionate and are familiar with PGAD.

This may sound a bit harsh to you, but finding a way to effectively cope is at this moment the only option! Minimize your physical and emotional pain by seeking social support, peer support, and by learning from fellow sufferers. Focus on the women who succeded and not on the few who are suicidal..

»» Tips & Tricks

»» Support Group 1

»» Support Group 2


  Respond to Antoinette


Back to top

November 14, 2011

Pam (Age 49) writes:

I suffered from the nightmare of PGAD for almost a year several years ago. I went to my doctor on two different occasions to try and figure out what was wrong with me. As mysteriously as it started, it stopped. I now think I have a good idea what the causation may be. It's taken me a long time to put all the puzzle pieces together, but my PGAD occurred shortly after I incurred a concussion that I wasn't aware I even had at the time. Has this been looked into as a cause that could be the common thread? Most concussions will not show up on an MRI... A lot of people don't realize they have even incurred one

Read the »Disclaimer first

Answer:

To my knowledge no woman has ever reported any correlation between concussion and PGAD. Each woman individually has ideas though, about what might have caused her PGAD. Various possible causes, but concussion has never been mentioned before.... Which is backed by scientific results, based on more than 25 scientific studies done since 2001. Although there is little consensus about the etiology of PGAD / PSAS, scientists acknowledge the fact that there are many ‘possible’ causes. One of the causes include post injury, in which cases only involve injuries in the pelvic area and no concussion. What ever may have caused your PGAD Pam, I guess you can consider your self a very lucky woman.

Thank you for bringing this up Pam! Even though concussion probably is not a cause for PGAD, your testimony proves that as mysteriously as the condition can appear; it can disappear as miraculously as it came. For a lot of women who are convinced this never happened before and will never ever happen in the future, I am sure your positive contribution to this website is very much appreciated.

  Respond to Pam


Back to top

Ingezonden op 17 Juni 2011

Aafke (49 jaar) schrijft:

Het is bij mij ongeveer een jaar geleden begonnen. Ik voelde een raar gevoel in mijn onderbuik en vagina. Kriebelig en opgewonden, zonder dat ik geestelijk seksueel opgewonden was. Compleet onverklaarbaar! Zat ik braaf achter mijn computer, voelde ik opeens een soort van elektrische stroom door mijn geslachtsdelen gaan. In het begin was het niet overheersend, maar wel al constant aanwezig.

Na een poosje werden die gevoelens steeds maar intenser en ik kon me haast nergens anders meer op concentreren. Ik masturbeerde steeds vaker maar een orgasme bracht me geen enkele verlichting. Het werd er juist erger door. Ik wist soms echt niet meer waar ik het zoeken moest. Ik bedacht me toen dat het misschien wel iets met de overgang te maken zou kunnen hebben en ben toen naar mijn huisarts gestapt.

Ik heb hem niet precies durven vertellen wat ik nou allemaal voelde daar van onderen. Een beetje een ouderwetse man. Ik was bang voor nymfomaan versleten te worden en ik schaamde me rot. De huisarts heeft bloedonderzoek gedaan en daar kwam niets uit. En dus was er ook niets met mij aan de hand, volgens hem. Hij vond het niet nodig om mij door te verwijzen naar een specialist. Ik bleef met lege handen achter. Het afgelopen jaar is echt een hel geweest.

Nog niet zolang geleden heb ik er voor het eerst met een vriendin over durven praten. Zij vertelde mij dat ze op Internet over de aandoening PSAS had gelezen. Ik kon mijn oren haast niet geloven. Zo ben ik op jouw website terecht gekomen. Het is allemaal zo herkenbaar wat ik hier lees! Ik kan je haast niet vertellen hoe opgelucht ik ben. Ik hoef me niet langer meer een zonderlinge freak te voelen. Ik ben niet de enige met deze gevoelens.

Ondanks dat, durf ik eerlijk gezegd toch niet zo goed terug te gaan naar mijn huisarts en hem alles vertellen. En dat zal wel moeten wil ik doorverwezen worden naar een specialist. Want dat er nu iets moet gaan gebeuren staat voor mij als een paal boven water! Hoe kan ik dat het beste aanpakken Johanna? En dan het ik nog een vraag: Ik las ergens dat er vrouwen zijn waarbij het spontaan weer over is gegaan. Zijn dat veel vrouwen, naar je weet? En weet je misschien ook wat zij gedaan of nagelaten hebben waardoor het over is gegaan?

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Wat spijtig toch dat je niet eerder op de hoogte was met deze aandoening. Maar ook hierin sta je niet alleen. Veel vrouwen komen er pas laat achter dat er zoiets bestaat als ReGS/GAD. Ik denk Aafke, dat het verstandig is om toch naar je huisarts te gaan. Je geeft zelf al aan dat je hem destijds niet je hele verhaal verteld hebt, wat ik me overigens heel erg goed kan voorstellen. Het is moeilijk voor een arts om een juiste diagnose te stellen als zijn patiënt hem niet alles vertelt. Met de wetenschap die je nu hebt, denk ik dat je nu veel makkelijker die horde zult durven nemen dan toen.

Op de pagina   Wie - Wat - Waar (onder het kopje 'Onwetende artsen') staan tips hoe je je arts kunt voorbereiden op je bezoek. Ik denk, ouderwets of niet, dat hij het dit alleen maar zal kunnen appreciëren.

Je tweede vraag, over vrouwen die spontaan zijn genezen, is wat moeilijker te beantwoorden. Deze vrouwen onderhouden over het algemeen geen contacten meer met hun lotgenoten; hetgeen natuurlijk erg jammer is. Hoe groot het percentage spontaan genezende is, valt daarom moeilijk te zeggen. Wel is in de loop der jaren duidelijk geworden dat spontane genezing voorkomt bij vrouwen die de aandoening nog niet zo lang hebben. Dit zou te verklaren zijn uit de gedachten dat een niet ernstig, of een nog maar pas aangedane zenuw, het vermogen heeft zichzelf te kunnen regenereren. Er zijn geen aanwijzingen dat deze vrouwen iets speciaals hebben gedaan, dat zou kunnen hebben bijgedragen aan hun genezing. Wel is bekend dat het onthouden van seks een rol speelt bij het herstel van deze vrouwen.

  Reageer ook op Aafke


Terug naar top

Ingezonden op 15 September 2010

Carice (54 jaar) schrijft:

Deze zomer kreeg ik voor het eerst te maken met symptomen van ReGS. Ik heb vanaf het begin geprobeerd de symtomen te accepteren en zoveel als mogelijk te negeren, omdat ik al gelezen had dat het niet helpt om toe te geven aan de drang om tot een orgasme te komen. Gelukkig had ik in 'de Margriet' het verhaal gelezen van Rina, dus kwam ik al snel op jouw website terecht. Ik heb ervaren dat de verschijnselen tot nu toe ook een paar keer wegbleven. Je weet dan niet wat je overkomt! Ik ben ook naar mijn huisarts geweest. Deze heeft mij vaginale zalf (estriol) voorgeschreven. Ik kreeg ook last van branderigheid. Ik wilde daarom ook na laten kijken of ik een schimmelinfectie of een ontsteking had. Niet dus en daar was ik al bang voor....

Nu toch maar besloten om kontakt te leggen. Ik kan niet langer mijn ogen ervoor sluiten. Ik probeer zoveel mogelijk mezelf ervoor af te sluiten. Als ik bezig ben lukt me dat aardig. Maar het prikkelt voortdurend, soms ook iets wat op pijn lijkt en een constante gewaarwording van een drukkend gevoel in en rond vagina. Het voelt ook wat branderig aan. De clitoris voel ik ook regelmatig; een soort zenuwprikkelingetjes. Enfin, beroerd genoeg allemaal. Ik heb al een keer met de telefoon in handen gestaan om een afspraak te maken met Prof. Waldinger. Maar ik heb nu toch besloten eerst kontakt met jou te leggen. Zijn er adviezen te geven? De symptomen zijn onstaan in een periode van opeenvolgende grote stress. Ik ben 54 jaar en menstrueer al zeker 3 jaar niet meer. Ik ben seksueel inactief. Ik heb een lieve echtgenoot; volgend jaar zijn we 30 jaar getrouwd....

Johanna, wat moet ik hiermee?

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Het heeft er alle schijn van dat ook jij ReGS/PGAD hebt. Ik zou willen dat ik je andere berichten zou kunnen geven, maar jouw verhaal is erg herkenbaar. Door de jaren heen heb ik tal van vrouwen met ReGS/PGAD leren kennen. En naast je onmiskenbare symptomen, heb je nog iets anders met de meeste van hen gemeen. En dat is de opeenstapeling van allerlei, vaak langdurige stressfactoren, voorafgaand aan de aandoening. Erg vaak is een verandering in hormonen het moment waarop de aandoening zich openbaart. O.a. ook stress heeft grote invloed op je hormoonhuishouding.

Je hebt op de site al kunnen lezen dat juist vrouwen rondom de overgang vaak getroffen worden. Steeds vaker melden ook jongere vrouwen zich die, tijdens of na een zwangerschap of na het stoppen met 'de pil', deze symptomen ontwikkelen. In jouw geval geval speelt waarschijnlijk urogenitale atrofie (dun geworden slijmvlies geslachtsorganen) een rol, getuige de Estriol die je arts je heeft voorgeschren. Ook dat heeft te maken met een verandering in je hormoonhuishouding (menopauze).

Ik ben erg blij dat je de website hebt gevonden en daarmee de mogelijkheid om meer te weten te komen over de aandoening. Opent ook de weg voor je om adequate hulp te vinden. Ik zal je 2 handige documenten toesturen. Het ene document betreft de pagina 'Wat doktoren moeten weten' en het andere een wetenschappelijk artikel. Welke weg je ook kiest om hulp te vinden; deze twee documenten vertegenwoordigen als het ware een 'geldig paspoort' om in de medische wereld serieus te worden genomen. Andere vrouwen gingen je al voor en geen arts die hen, na het lezen van deze documenten, niet serieus meer nam.

Je vraagt om tips:

De meeste vrouwen worden in de beginfase overweldigd door de ongewenste gevoelens. De impact, die dit heeft op het dagelijks functioneren en op de psyche, is groot. Ik weet dat uit eigen ervaring en uit die van mijn lotgenootjes. Toch wil ik je nu alvast meegeven dat de aandoening minder erg is dan je nu misschien denkt en nu reëel ook voelt. Alles wat je nu voelt en al je aandacht opeist, verdwijnt grotendeels in de loop der tijd. Je hersenen leren zich aan te passen. Je leert te leven met deze aandoening en de normale dagelijkse dingen weer prioriteit te geven. Ik zeg dit niet om je een soort van loze troost te geven. Allerminst, want dit is echt zo!! De meeste vrouwen leiden een redelijk normaal, tot normaal leven. Het klinkt misschien bizar, maar je gaat eraan wennen. Ik wil je dit alvast vertellen om je uit een mogelijk zwart-wit-denken te halen waarin je zou kunnen verzanden. Want ook dat is over het algemeen erg kenmerkend voor vrouwen die de aandoening het nog maar net hebben. Voor tips verwijs ik je graag naar de naar de pagina   Tips & Trucs. Lees daar hoe je je klachten kunt beperken, hoe om te gaan met de aandoening en meer....

Het kunnen delen met lotgenoten wordt door veel vrouwen als positief ervaren. Er met gelijkgestemden over kunnen praten via ons besloten lotgenotenforum en daar lezen hoe andere vrouwen omgaan met de aandoening, geeft voor veel vrouwen een gevoel van herkenning, erkenning en troost. Ons Nederlandse forum telt op dit moment 50 vrouwen (update 2011). Alle vrouwen hebben ReGS/PGAD en zijn zorgvuldig gescreend alvorens zij lid konden worden. Ik wil je van harte uitnodigen om ook lid te worden van ons forum.   Aanmelden

Ik hoop je met dit schrijven een beetje op weg te hebben geholpen in de bizarre wereld die ReGS/PGAD heet.

Veel sterkte met alles!

  Reageer ook op Carice


Terug naar top

Ingezonden op 17 Mei 2009

Esther (40 jaar) schrijft:

Ik ben erg bang dat ik ook PSAS heb. Ik ben 40 jaar en sinds een aantal weken zijn er dagen dat ik last heb van een continu opgewonden gevoel 'daar beneden'. Ik druk er steeds tegenaan om het weg te halen. Niet dat dit helpt trouwens maar op dat moment geeft het even verlichting. Totdat ik weer loslaat... Ik dacht eerst dat ik blaasontsteking had. Daar heb ik namelijk ook vaak last van maar dit was toch anders. Geen pijn, maar een kloppend gevoel tussen mijn benen. Inderdaad net zoals opwinding. Ik heb ook al een aantal keren gemasturbeerd om er vanaf te komen maar dat helpt niet echt. Dit gevoel is ook vrij vervelend als je op je werk zit; ik heb een zittend beroep.

Nu heb ik er ook last van. Het begon gisteravond. Ik kon er bijna niet van slapen. En nu duurt het al de hele dag. Ik heb ook dagen dat het weg is maar het komt wel steeds weer terug.

Ik zie er best wel tegenop om ermee naar de huisarts te gaan. Toch wil ik ook graag weten of ik het heb of niet. Ik moet ook even zeggen dat ik sinds kort soms ook last heb van rusteloze benen. Maar niet vaak en het gaat ook niet samen met dat 'andere gevoel'. Hoe kom ik erachter of ik PSAS heb? Moet ik daarvoor perse naar mijn huisarts? O ja, ik heb ook zo'n pocket-vibrator maar zoals ik lees op de site ligt het daar niet aan. Ik heb geen anti-depressiva gebruikt (ja, in een heel ver verleden) en ik rook soms. Ik had/heb geen extreem hoog libido, dus daar ligt het niet aan. Ik ben ook niet opgewonden, alleen mijn 'onderkant' voelt wel zo!

Groetjes van een bezorgde vrouw...

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Ik kan me jouw bezorgdheid heel erg goed voorstellen Esther! Je belangrijkste vraag op dit moment is, hoe je erachter kunt komen of je inderdaad PSAS hebt. Je kunt zonder tussenkomst van je huisarts gewoon contact opnemen met Prof. Dr. Marcel Waldinger. Hij is bekend met het syndroom, doet er al jaren onderzoek naar en behandelt vrouwen met deze aandoening. Je kunt een afspraak maken voor een consult en hij zal kunnen vaststellen of je inderdaad PSAS hebt of niet.

  Reageer ook op Esther


Terug naar top

Ingezonden op 6 December 2008

Valerie (33 jaar) schrijft:

Ik ben sinds 4 dagen ongeveer constant in pre-orgasme fase. Van 's morgens tot 's avonds... Dit is mij nooit overkomen. Ik ben een vrouw van 33. Ik ben 5 dagen geleden gestopt met roken. Ik heb de laatste tijd ook veel gemasturbeerd met een pocket rocket en ben bang dat ik hiermee iets heb getriggert... Kan dat? In ieder geval, wat kan ik doen? Ik word hierdoor verschrikkelijk agressief!

Help!!

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Omdat ik het niet weet, kan ik jammer genoeg geen afdoende antwoord geven op de vraag of je door het veelvuldig gebruik van je vibrator mogelijk iets zou hebben kunnen triggeren. Er zijn vrouwen met PSAS, die zichzelf al jaren met een dergelijke vraag kwellen en zich daar schuldig over voelen. Echter, niet ieder vrouw die vaak aan seks doet of de vibrator hanteert, krijgt ook PSAS. Andersom, heeft niet iedere vrouw met PSAS een heftig seksleven gehad en veelvuldig een vibrator gebruikt. Er zijn dus geen aanwijzingen dat je door gebruik van een vibrator PSAS zou kunnen krijgen. Toch kun je niet geheel uitsluiten dat het in sommige gevallen best wel eens mogelijk zou kunnen zijn dat een en ander met elkaar te maken heeft. Of misschien wel dat een vibrator een al latent aanwezige PSAS zou kunnen triggeren.

Ik zou je voorzichtig kunnen adviseren om te proberen je een poosje van seks te onthouden. Ik begrijp goed dat dit een heel erg moeilijke opgave is. Het continu op punt van klaarkomen staan schreeuwt om ontlading, ik weet het!

Toch zou ik het proberen Valerie. Rust in het gebied, waar het nu zo onrustig is, kan zeker geen kwaad. Wie weet helpt het wel! Helpt het niet en blijven je klachten bestaan, neem dan contact op met je huisarts.

  Reageer ook op Valerie


Terug naar top

Ingezonden op 8 November 2008

Willeke (27 jaar) schrijft:

Ik heb hier ook last van. Ik heb dit gekregen na een onderzoek waarbij ze in dat gebied te ruw waren geweest. Ik heb daarna Prozac geslikt, nu niet meer maar had het dus al daarvoor. Ik heb dit nu al 7 jaar. Kalmeringsmiddelen helpen ook niet echt. Ik heb altijd stijve spieren en voel me niet lekker in m'n lijf. Ik kan me ook heel slecht concentreren. Ik ben overal geweest maar dat wekt alleen maar irritaties op omdat ze zeggen dat het psychologisch is. Kan dat zo zijn?

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Alles kan natuurlijk. Het is jammer genoeg 'des dokters eigen' om een voor hen onbekende aandoening maar tussen de oren van hun patiënten te proppen. Lekker makkelijk! Het feit dat je voor je klachten Prozac hebt voorgeschreven gekregen, getuigt daar al van. Ook heb je het over kalmeringsmiddelen en ik neem aan dat je ook die hebt gekregen voor je lichamelijke klachten in het genitale gebied.

Laat je niks wijsmaken hoor! PSAS zit NIET tussen de oren; het zit ECHT tussen je benen!

  Reageer ook op Willeke


Terug naar top

Ingezonden op 26 September 2008

Sarah (30 jaar) schrijft:

Sinds enkele weken zit ik met een heel onaangenaam seksueel opgewonden gevoel in mijn genitaliën, wat maar niet weggaat. Ik ben ongeveer een half jaar geleden voor het eerst begonnen met het stimuleren van mijn clitoris. Ik heb daar een vibrator voor gekocht. De eerste keer clitoraal klaarkomen was natuurlijk heerlijk, dus dat deed ik nog een paar keer. Totdat ik merkte dat het opgewonden gevoel niet meer wegging en ik nu dus al drie dagen dat ding niet meer heb aangeraakt. Maar.... dat onaangename gevoel blijft! Het is een HEL!! Soms denk ik, ik moet nu echt komen want ik houd het niet meer. Maar dan is het (precies zoals jij ook zegt) een paar seconden of minuten wat minder, waarna het gevoel weer net zo hard terug komt.

Het is vooral erg als ik zit. Ik had gehoopt dat het gevoel vanzelf weg zou gaan als ik mezelf niet meer zou stimuleren, om het zo maar te zeggen. Ik weet dat ik echt niet seksverslaafd ben, want ik denk niet eens aan seks! Sterker nog, zoals ik me nu voel heb ik liever helemaal geen seksuele opgewondenheid meer!

Ik kan nu nog wel genieten van seks, maar voorspel hoeft voor mij dus niet. Wat niet echt leuk is voor mijn man. Want als hij eerst uitgebreid aan het voorspel wil beginnen, dan houd ik het al helemaal niet meer. Vaginaal klaarkomen lukt mij niet, maar toch wordt het gevoel in het genitale verlicht na de seks. Ik lees hier ook over mensen die het hebben over pijn. Dat heb ik niet. Het is echt een opgewonden gevoel. Een gevoel van 'op het randje van een orgasme zitten' en dat dus niet doorzet. Ik weet niet meer wat ik moet doen!? Ik wil er gewoon van af, maar zo simpel zal het wel niet gaan.

Soms denk ik wel eens, was ik maar nooit met die vibrator begonnen! Zeker weet je dan natuurlijk niet of ik er dan niet alsnog niet last van gehad zou hebben. Maar het is natuurlijk wel heel toevallig dat ik het na het gebruik ervan gekregen heb! Eerst was ik bang dat ik misschien al in de overgang zou komen, omdat het voornamelijk die vrouwen treft. Maar tot nu toe heb ik nog gewoon regelmatige menstruaties. Zal het dus wel niet zijn.

Wat ik trouwens ook heb, is dat als ik er dus niets aan doe (aan het gevoel) ik soms heel emotioneel word en zelfs misselijk. Waarschijnlijk moet het ergens heen of zo? Je lichaam wil iets, maar krijgt het niet? De vibrator is wellicht wel te heftig voor mijn clitoris, maar daarentegen ook het enige ding waarmee ik kan komen en ik me toch heel even weer wat beter voel. Maar zoals ik al zei, is dat maar kort. Ik dacht eerst, Oh gelukkig, ik heb geen PSAS! Want eerst las ik dat het om vrouwen ging die heel veel orgasmes op een dag hebben. Maar toen kwam ik bij deze officiele site en hoorde ik jouw radioberichtje bij Edwin Evers en dacht god, wat herkenbaar! Het is inderdaad continu op het randje van een orgasme zitten, dat niet doorzet. Het gevoel van moeten komen, om wat ontlading te kunnen krijgen. En dat gaat dus niet. Vooral ook niet omdat ik gewoon werk en die vibrator echt niet bij me heb.

Ik houd het nog aardig vol, maar heb het soms echt heel erg moeilijk. Ik mag blij zijn dat ik voornamelijk een staand beroep heb, anders zou ik er letterlijk gek worden! Zitten is namelijk echt veel erger. Wat ik ook zo erg vind, is dat ik het behalve met mijn man met niemand kan/durf te bespreken. Je denkt echt, had ik maar een gebroken been!

Ik moet er misschien ook bij zeggen dat ik jarenlang antidepressiva heb geslikt. Maar daar ben ik nu een maand of 10 vanaf. Zou ik er dan toch nu pas last van kunnen krijgen? Ik moet misschien nog iets vertellen, Ik ben ook zo'n 6 a 7 maanden geleden gestopt met de pil omdat mijn man en ik graag een kindje willen. Kan dit er ook mee te maken hebben? Maar omdat ik dus geen orgasme kan krijgen via vaginale penetratie, heb ik het idee dat ik geen sperma vast kan houden. Ik ben zo nat dat ik denk dat alles er weer uitloopt! Dit klinkt even heel plat, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet. Maar misschien weet jij dit ook niet?

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

PSAS blijkt niet langer meer exclusief vrouwen rond de overgangsleeftijd te treffen. Steeds vaker melden zich ook jonge vrouwen. Vrouwen met een normaal gezond libido die aanvankelijk denken een toename daarvan te bespeuren en daar dan ook begrijpelijk op reageren. De 'vibrator' is dan vaak een van de eerste dingen die wordt aangeschaft. Bij mij ging dat niet anders. Ik geloof niet Sarah dat de vibrator oorzaak is van je klachten maar eerder een gevolg daarvan. Ik denk wel dat de vibrator een soort van vicieuze cirkel in gang kan zetten. Laat me even uitleggen: Bij hoofdpijn neem je een aspirientje; je hoofdpijn verdwijnt dan. Als je erg vaak hoofdpijn hebt, en dus ook vaak aspirine slikt, dan kan het gebeuren dat onttrekking aan aspirine (dus als je ze niet neemt) juist hoofdpijn veroorzaakt. Ik denk dat dit bij PSAS ook het geval zou kunnen zijn, als je volgen wat ik bedoel.

Je schrijft dat, ondanks het feit dat je niet klaarkomt tijdens het vrijen met je man, je toch daarna soms enige verlichting voelt. Meerdere vrouwen hebben daar melding van gemaakt. Heel vaak hebben vrouwen ook de neiging om een zekere druk uit te oefenen in het genitale gebied. Er zijn vrouwen die op de hak van één voet gaan zitten en tegen het genitale gebied aan drukken. Ik zelf druk vaak met miijn handen op dat gebied. Het gekke is dat de klachten, net zoals bij jou bij het vrijen, er juist van toenemen maar dat er achteraf toch sprake is van enige verlichting. En dan is het ook weer anders voor wat betreft een orgasme! Soms brengt een orgasme (tijdelijk) verlichting maar vaak ook worden de klachten juist erger. Het is allemaal zo tegenstrijdig...

Honderden (spontane) orgasmes op één dag is echt een ziekelijke uitvinding van de media!! Het verkoopt natuurlijk lekker als je zo'n quote op de cover van je tijdschrift hebt staan! Ik ken wereldwijd enkele honderden vrouwen met PSAS en er is er niet ééntje bij die dit ook maar ooit is overkomen! Ook op Internet staat het jammer genoeg bol van dat soort kwalijke artikelen. Kleine, op orgasme lijkende golfbewegingen komen wel voor. Maar dat zijn absoluut GEEN spontane en volwaardige orgasmes. Kolder, je reinste kolder!

Ik herken het gevoel van misselijkheid en emotionaliteit als je een tijdje geen orgasme hebt gehad. Lang niet iedere vrouw heeft dat, maar ik ken er toch wel een paar die dit ook ervaren. Ik heb soms het gevoel dat dat orgastische gevoel, ook uitstraalt naar mijn keel en mijn maag. Vaak ook naar andere lichaamsdelen. Ik denk dat dit voor een buitenstaander heel erg raar zal klinken maar soms voelt het of ook die delen van mijn lichaam moeten klaarkomen. Ik kan het niet anders uitleggen. Dit is zo'n enorme belasting en kost zo verschrikkelijk veel energie, dat ik er depri en emotioneel van word. Omdat periodes van makkelijk tot een orgasme kunnen komen, worden afgewisseld door helemaal niet kunnen klaarkomen, ben ik soms helemaal radeloos. Als klaarkomen wel lukt dan knap ik daar 'tussen de oren' helemaal van op. Maar moet dat dan bekopen met een toename van klachten 'tussen de benen'. Een hels dilemma waar ik, en ook andere vrouwen, dagelijks mee worden geconfronteerd.

Je schrijft dat je een antidepressivum hebt geslikt en daar 10 maanden geleden mee bent gestopt..... Wow, heel erg veel vrouwen hebben PSAS gekregen nadat ze gestopt waren met een antidepressivum! Het gaat hier om een aanmerkelijk percentage vrouwen!! Met name de zgn. SSRI's (een subklasse antidepressiva) worden als boosdoener gezien. Het zou me daarom helemaal niet verbazen als jij een SSRI hebt geslikt? Ook ben je, niet lang nadat je gestopt bent met een antidepressivum, gestopt met de pil. Net zoals bij de vrouwen die PSAS hebben gekregen rondom de overgangsleeftijd, is er door het stoppen met de pil sprake van een verandering in hormoonhuishouding. Misschien dat een combinatie van deze factoren geleid heeft tot jouw klachten.

Je hebt me ook al uitgebreid privé gemaild en ik ben bang dat je inderdaad PSAS hebt. Alles wijst helaas in die richting. Ik heb begrepen dat je ook al contact hebt opgenomen met dr. Waldinger. Het is goed dat je er niet mee blijft rondlopen. Veel sterkte met alles!

  Reageer ook op Sarah


Terug naar top

Ingezonden op 9 Januari 2008

Ellie (48 jaar) schrijft:

Na het lezen van deze site, vraag ik me af of ik ook niet lijd aan PSAS. In mijn huwelijk was ik een koude kikker en had nooit zin in sex. Sinds twee jaar heb ik een vriend en kan er niet genoeg van krijgen. Het is wel zo dat hij niet altijd thuis komt. Hij is internationaal chauffeur en alleen al aan hem denken maakt me al nat. Ik heb zo ook het gevoel dat ik steeds opgewonden ben maar heb er nog controle over, zal ik maar zeggen. Maar als ik eraan begin kan ik er niet genoeg van krijgen!

Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Eigenlijk zou ik jouw vraag kort en bondig kunnen beantwoorden met; "nee Ellie, ik denk niet dat je PSAS hebt". Maar misschien is dat wel net even iets tekort door de bocht. Als ik jouw symptomen op een rijtje zet, dan vallen mij toch wel een paar dingen op.

Allereerst lijkt het mij dat je de laatste twee jaar van je seksualiteit hebt leren genieten. Je noemt jezelf een 'kouwe kikker' in je vorige relatie en verbaast je nu over het tegenovergestelde. Dit hoeft opzich nog niets met PSAS te maken te hebben. Seksualiteit is een wonderlijk mechanisme. Een goede seksuele relatie hangt ondermeer ook af van een goede harmonie binnen die relatie. Als deze ontbreekt, dan kan het 'seksuele vlammetje' langzaam maar zeker uitdoven. Zo'n situatie (een slecht huwelijk bijvoorbeeld) kan jaren en jaren voortsudderen en men raakt dan vertrouwd met het idee dat seksualiteit geen rol meer van betekenis speelt. Toch wil dit niet zeggen dat je dan van nature ook een koude kikker bent. Als de juiste ingrediënten aanwezig zijn, zoals verliefdheid, liefde, vertrouwen, aantrekkingskracht etc., kan dit vlammetje zomaar weer aanwakkeren en zelfs uitgroeien tot een uitslaande brand! Je hormonen draaien dan weer op volle toeren en je libido is dan optimaal. Zolang je hiervan kunt genieten en je er geen zorgen over maakt, is er helemaal niets aan de hand.

Heel anders wordt het, als dit opgewonden gevoel van geen wijken meer weet. Als je zonder ook maar aan seks te denken of seks te willen, toch haast op springen staat. Het voortdurende en ongewenste gevoel dit te moeten wegmasturberen of wegvrijen, in de wetenschap dat één of meerdere orgasmes je niet zullen verlichten. Het gevoel hebben dat je geslachtsdelen jouw leven hebben overgenomen en dat het je haast niet meer lukt om je op iets anders te concentreren.

Je zegt Ellie, dat je er nog wel controle over hebt. Bedoel je daarmee dat je je 'gedrag' onder controle hebt (dus niet masturberen of denken aan een wilde vrijpartij)? Of bedoel je dat je het 'gevoel' kunt controleren? M.a.w.: Ga je aan seks denken omdat je altijd dit opwindende gevoel in je genitaliën ervaart, of krijg je dit opwindende gevoel doordat je veel aan seks denkt? Voor veel vrouwen met PSAS is het met name in de beginperiode, erg moeilijk om een onderscheid te kunnen maken. Omdat het voor vrouwen (vanuit hun seksuele referentiekader) hetzelfde aanvoelt als lust, duurt het vaak heel lang voordat zij ontdekken dat het een louter lichamelijk gevoel is. Vooral ook, omdat dit gevoel in diezelfde beginperiode soms leidt tot seksuele uitspattingen. Pas als het hun leven volledig is gaan domineren en iedere vorm van seks ze werkelijk gestolen kan worden, dan pas blijkt dat er iets anders gaande is. Voor de één duurt deze ondekkingsreis korter dan voor de ander.

Ik kan daarom niet met zekerheid zeggen dat jij geen PSAS hebt Ellie. Hoe vervelend en clichématig het ook moge klinken; de tijd zal het je leren. Ik hoop van harte dat je géén PSAS hebt en dat je mag (blijven) genieten van je hernieuwde kennismaking met je seksualiteit.

  Reageer ook op Ellie
 back to top




                                                  Sitemap








Home
 * Home
 * Discovery of the syndrome
 * Myths and Misconceptions

What is PGAD/ReGS
 * A piece of history
 * Research
 * What it is and what it isn't
 * About treatment

Testimonies
 * Johanna
 * Beth
 * More stories
 * Your story here?

Questions & Answers
 * Ask a question


The Guest Page of
 * Your Guest Page here?

Doctors list world wide
 * Doctors familiar with PGAD/ReGS

What doctors should know
 * What doctors should know
 * Sources/Articles
 * Suicide among patients...

Discussion forums
 * Support (summary) page
 * Jeannie's Group 1
 * Jeannie's Group 2
 * Public discussion forum
 * Dutch Group


Self-management strategies
 * Who - What - Where?
 * Tips & Tricks
 * Support Groups and Websites

In the media
 * Interviews
 * Myths and Misconceptions
 * Video ABC Australia
 * Video ABC 20/20
 * More videos

Latest news
 * Latest news

Contact
 * Contact details


Johanna Vante
 * Johanna Vante's Guest Sites

Interesting publications
 * Articles

Scientific research
 * Scientific research

 * Disclaimer
 * Privacy Policy
Follow us on:     Facebook |     |  Visit our   Public discussion forum  |     |  Follow us on:    Twitter
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CopyRight 2006 - 2014 psas.nl |    | All rights resereved |    | Webdevelopment - Design - Content - Text - Research: Johanna Vante (Netherlands)