|
|
Een stukje geschiedenis - Ontdekking van het syndroom in 2001
Prof. Sandra R. Leiblum was een bekend psy-
chologe en autoriteit op het gebied van
seks-
therapie. Zij is redacteur en co-redacteur van 10 boeken en publiceerde meer dan 130 klinische studies en onderzoeken.
Op 28 Januari 2010 is zij helaas overleden;
8 maanden na een herseninfarct en een onge-
lukkige val van haar fiets. Zonder haar zou de aandoening
waarschijnlijk nooit zijn ontdekt...
|
|
Sandra Leiblum heeft in 2001 de aandoening voor het eerst beschreven. In het artikel beschrijft zij het fenomeen, Persistent Sexual
Arousal Syndrome (PSAS), dat tot dusver nooit eerder was opgemerkt of beschreven in de seksuele, psychische of medische literatuur.
Het syndroom was precies het tegenovergestelde van de vrouwelijke seksuele opwindingsstoornis (disfunctionele). Vrouwen met PSAS
ervaarden buitensporige en vaak niet aflatende opwinding, in plaats van gebrekkige of afwezige opwinding.
Het wezenlijke kenmerk van het syndroom is een aanhoudende fysiologische opwinding, in de afwezigheid van bewuste gevoelens van seksuele
begeerte. Vijf gevallen hadden zich bij haar gemeld. Bij geen van deze patiënten waren duidelijke hormonale, vasculaire, neurologische of
psychologische oorzaken te indentificeren die ten grondslag zouden kunnen liggen aan de symptomen van elk van hen.
Tot aan het tragisch ongeval, dat heeft geleid tot haar overlijden in 2010, heeft Sandra zich intensief bezig gehouden met het syndroom en
diverse studies gedaan naar de etiologie van dit fenomeen. Waarvan enkele studies/onderzoeken
helaas nogal omstreden zijn door gebruikmaking van als niet betrouwbaar aan te merken onderzoeksmethoden.
De door haar opgestelde  5 criteria
die gehanteerd worden bij het vaststellen van de aandoening, worden tot op de dag van vandaag (2011) in het algemeen gezien als de enig geldende
criteria. Deze critera behoeven dringend uitbreiding.
In 2007 heeft Sandra de aandoening een andere naam gegeven: Persistent Genital Arousal Disorder (PGAD).
Daarvoor waren 2 belangrijke redenen aan te wijzen.
1) De oude naam had een onterechte seksuele
connotatie
2) De aandoening zou makkelijker geregistreerd kunnen worden als een officieel erkende aandoening.
In haar onderzoeken heeft zij tal van andere wetenschappers betrokken. Waaronder ondermeer ook de Nederlandse
prof. dr. Marcel Waldinger die zij, in de beginjaren van haar onderzoek, gevraagd had om de
aandoening eens op neurologisch gebied onder de loep te nemen. Na een trage start in 2004 is dit uitgemond in het tot dusver enige
grootschalige klinisch onderzoek ter wereld en heeft in 2009 geleid tot indentificatie van de oorzaak van de aandoening.
Gedurende dit proces zijn er helaas meerdere kampen en benaderingen ontstaan in wetenschappelijk onderzoek wereldwijd.
Meer over wetenschappelijk onderzoek vind je
hier
|
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CopyRight 2006 - 2012 psas.nl | | All rights resereved | | Webdevelopment - Design - Content - Text - Research: Johanna Vante (Netherlands)
|
Besloten fora lotgenoten
| | 
Home
