Dutch  English

|  Wat doktoren moeten weten |     |  Suïcide onder patiëntes... |     |  Wetenschappelijke artikelen |     |  Besloten fora lotgenoten |     |  Openbaar forum


U bevindt zich hier:  Home   Vraag & Antwoord    Stel een vraag


















Stel een vraag - Vind een antwoord

Heb je een goeie vraag, waarop je graag een antwoord zou willen hebben?
Op deze pagina staan tal van vragen die in de loop der jaren gesteld zijn.

Staat jouw vraag er niet bij? Stel deze dan hier [Plaatsing na goedkeuring].

Inmiddels achterhaalde vragen/antwoorden, meest van vóór 2008, zijn van deze pagina verwijderd.
 18/09/2012 - Ingrid

 23/05/2012 - Lien

 24/01/2012 - Susanna

 29/12/2011 - Bep

 17/06/2011 - Aafke

 15/09/2010 - Carice

 17/05/2009 - Esther

 06/12/2008 - Valerie

 08/11/2008 - Willeke

 26/09/2008 - Sarah

 09/01/2008 - Ellie

Ingezonden op 18 September 2012

Ingrid (41 jaar) schrijft:

Op regelmatige basis krijg ik in de vagina een vorm van opgewondenheid maar het voelt niet aangenaam. Ik begin er echt hinder van te krijgen en wil weten waar dit vandaan komt. Verder heb ik een normaal leven, alsook een normaal seksleven.
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Ik kan je adviseren om met deze klachten naar je huisarts te gaan. Het is erg goed mogelijk dat je een regelmatig terugkerende schimmelinfectie hebt. Het kan ook zijn dat de slijmvliezen af en toe wat geïrriteerd zijn. Dit alles kan klachten geven die lijken op PSAS.

Als je arts, op basis van onderzoek, deze en mogelijk andere oorzaken kan uitsluiten, dan zou het kunnen zijn dat je PSAS aan het ontwikkelen bent. ‘Ontwikkelen', omdat je klachten niet 24/7 aanwezig zijn en deze je normale leven en seksleven niet beïnvloeden. Bij PSAS is dat zeker wel het geval.

Vooralsnog denk ik dus niet dat je PSAS hebt. Maar blijf alert en bezoek vooral je huisarts!! PSAS is in de beginfase soms goed te behandelen. Dus is de kans op genezing in die fase het grootst.

  Reageer ook op Ingrid


Terug naar top
Ingezonden op 23 Mei 2012

Lien (31 jaar) schrijft:

Sinds 2 jaar heb ik last van de sexuele stoornis die hier op de website beschreven wordt, maar kan het niet met zekerheid zeggen aangezien het in vlagen van enkele uren per dag voorkomt gedurende een week en dan de week erop niets. Ook merk ik dat de lippen van m'n mond of mijn tepels soms op dezelfde manier ongewenst verstoord geraken.

Met dit probleem ging ik naar de sexuologe, die me vertelde dat ik het gevoel eerder positief kon opvatten, maar ze had begrip en probeerde met hypnosetherapie een psychologisch antwoord te zoeken. Ook stelde ze yoga voor maar eens je operationeel op het werk bent of in contact met mensen bent, is dit een alles behalve handige oplossing. De sexuologe stelde me voor om me op een ander voorwerp te concentreren in m'n omgeving maar met al m'n wil lukt het niet. Zitten is idd een probleem en het kussenidee dat ik zojuist op deze website ontdekte lijkt me een goed idee.

Ik vraag me af of het probleem in mijn geval iets te maken kan hebben met het verbreden van het bekken na de bevalling. Ik ben al 4 jaar mama en heb postnatale kinesitherapie gevolgd. Is het misschien een goede denkpiste om te vooronderstellen dat (aangezien er een enorme concentratie zenuwdeeltjes in de clitoris aanwezig zijn) bij het verbreden van de bekkenbodem meer druk op de genitaliën komt en spieroefeningen van de bips misschien een goed hulpmiddel kunnen zijn? Ik ben in elk geval zeer blij dat ik deze website heb ontdekt en dat ik misschien op de goede weg ben voor de oplossing van mijn probleem. Ik ben ervan overtuigd dat deze getuigenissen de medische onderzoeken naar PSAS echt verder kunnen helpen.
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Allereerst: PSAS is geen seksuele stoornis. Maar ik begrijp erg goed dat je je klachten zo omschrijft, omdat het gevoel tussen je benen precies hetzelfde voelt als het opwindingsgevoel dat voortkomt uit het libido. Tussen de benen voelt dat wel zo, maar.... niet in het hoofd!

Bij een seksuele stoornis (welke seksuele stoornis dan ook) is er tenminste altijd sprake van stoornis in het lustgevoel. Bij PSAS daarentegen dienen de hoogst ongewenste sensaties zich volkomen los van ook maar enig lustgevoel aan. Je kunt dus stellen dat PSAS niet voldoet aan de critera voor een seksuele stoornis.

Waarom zeg ik dit:
Tal van vrouwen (maar ook mannen en kinderen) komen door deze mis-interpretatie bij de verkeerde hulpverleners terecht. Krijgen verkeerde diagnoses en verkeerde behandelingen. De impact van de aandoening zelf is al enorm, maar de impact en de gevolgen van totaal verkeerde diagnoses en behandelingen doet daar zeker niet voor onder!

Vergelijk het met het volgende:
Het is niet eens zo heel erg lang geleden dat mensen met epileptische aanvallen in psychiatrische instellingen werden opgesloten. Afgezonderd van de rest van de patiënten omdat men dacht dat epilpsie besmettelijk was. Wat langer geleden werden vrouwen met epilepsie bestempeld als hysterisch of als heks en belandde op de brandstapel. Gelukkig weten we nu beter voor wat betreft epilepsie maar eigenlijk is er nog niets veranderd. De onwetendheid van toen is te vergelijken met de onwetendheid van nu. Vooral seksuologen, psychologen en psychiaters, maar ook artsen en hulpverleners uit andere disciplines, hebben soms het lef om patiënten met PSAS te (mis)labelen, zonder dat daar ook maar enige kennis van zaken aan ten grondslag ligt. Zonder ook maar de geringste bescheidenheid, die iedere hulpverlener zou sieren als hij in aanraking komt met symptomen die hij niet direct kan verklaren. Het is daarom dan ook, dat patiënten met PSAS vaak in verkeerde behandelingstrajecten terecht komen.

Ik denk Lien dat je dit alles waarschijnlijk wel zult onderkennen, maar door het te benoemen als een ‘seksuele stoornis’ geef je mij de gelegenheid om lezers van deze rubriek wederom te attenderen op wijdverbreide misverstanden over PSAS.

Ik ben je dus eigenlijk dankbaar .

Over de oorzaak van onze aandoening is al veel geschreven en ook veel gespeculeerd. De meest plausibele verklaring is gebaseerd op de uitkomsten van een studie, waarin het niet goed functioneren (Neuropathie) van één specifieke vertakking van een zenuw wordt verondersteld. Dit betreft de zogenoemde ‘Nervus Dorsalis Clitoridis’, kortweg ‘DNC’. Je noemt dit zelf eigenlijk ook al in je vraag. Hoewel vrouwen met de aandoening zich in deze studie het best kunnen vinden, is het zeer waarschijnlijk dat er meerdere zenuwen/vertakkingen betrokken zijn bij PSAS. Het niet goed functioneren van die betrokken zenuw(en) kan allerlei oorzaken hebben. Onder anderen ook door beschadiging tijdens de bevalling of ander lichamelijk trauma. Lees meer over oorzaken.

Het is niet uitzonderlijk dat ook andere delen van je lichaam soms op dezelfde manier ongewenst verstoord voelen. Met name de tepels, en gekgenoeg ook de tenen, worden regelmatig door vrouwen genoemd. Dat geeft eigenlijk al aan dat PSAS in sommige gevallen (en misschien wel in alle gevallen) toch veel méér is dan het niet goed functioneren van de DNC alleen...

Spieroefeningen van de bips zijn echt niet aan te raden en kunnen juist een zeer ongewenst effect hebben! Lees meer hierover op deze pagina.

Je bent inmiddels lid geworden van ons besloten lotgenotenforum. Ik spreek je daar wel weer verder!

  Reageer ook op Lien


Terug naar top
Ingezonden op 24 Januari 2012

Susanna (22 jaar) schrijft:

Sinds ik gestopt ben met de pil, heb ik kenmerken die sterk lijken op PSAS. Ik heb nog wel dat ik een orgasme kan krijgen en dat kan voelen als verlichting. Ik lees echter, dat dit in een later stadium niet meer zo is en dat je op een gegeven moment ook geen orgasme meer kunt krijgen. Is dit altijd zo? En als je nog in een vroeg stadium bent, kun je het dan op een bepaalde manier voorkomen dat je geen orgasme meer kunt krijgen? En hoe dan? Door het niet te vaak te doen en alleen als je er echt, dus ook geestelijk, behoefte naar voelt? En als je alleen voor een orgasme zorgt als de behoefte vanuit je libio komt, heeft dat orgasme dan evengoed een negatieve uitwerking op de PSAS? Ik vind het belangrijk om ondanks PSAS toch een bevredigend seksleven te kunnen hebben. Hopelijk heb je een antwoord voor mij?
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Dat zijn veel vragen in één keer Susanna. Eerst maar even een misverstandje uit de weg werken: Het orgasme opzich is in het geheel niet schadelijk! De weg ernaar toe misschien wel.

Omdat nog steeds niet helemaal duidelijk is wat nou precies onze klachten veroorzaakt, en er vanuit gegaan wordt dat het één of meerdere aangedane zenuwen betreft, is het verstandig om 'je onderkantje' voor wat betreft de symptomen van PSAS zoveel mogelijk met rust te laten. Bij echte opgewondenheid (dus vanuit je libido) zwellen je seksorganen op. Je bent dan zowel lichamelijk, als ook geestelijk opgewonden. Het orgasme komt dan tot stand door een samenspel tussen hoofd en lichaam. Bij die echte opgewondenheid zijn gedachten/fantasieen misschien wel hét allerbelangrijkste onderdeel van de weg naar dat orgasme. Je hoeft dan bijvoorbeeld niet met een drilboor-achtige-vibrator 'n uur lang te smeken om een orgasme, wat bij PSAS vaak wel het geval is. Sterker nog, je wilt het orgasme dan het liefst zolang mogelijk uitstellen omdat je ervan geniet. Meestal lukt het dan niet eens om een orgasme uit te stellen en kom je vaak eerder klaar dan je wilde. Zonder dat je je 'onderkantje' dat hevige geweld hebt moeten aandoen.

Veel vrouwen hebben, zonder het zelf te weten, lange tijd rondgelopen met PSAS. Deze vrouwen hebben vaak ook jarenlang op hun symptomen gereageerd door orgasmes na te jagen. Omdat PSAS een lichamelijk defect is, en er dus geen samenspel is tussen lichaam en geest (vrouwen willen alleen maar van dat voortdurende gevoel af), hebben veel vrouwen zich (onwetend) haast te pletter gemasturbeerd en daarbij niet zelden orgasmes geforceerd. Dag-in-dag-uit en vaak jaren achtereen. Omdat er bij PSAS dus geen enkele sprake is van libido/lust, komen vrouwen met PSAS (en vanuit PSAS) erg moeilijk klaar en soms helemaal niet (meer). Mogelijk is door het vele en langdurige vrijen/masturberen nóg meer schade aangericht aan die zenuwen, die voor de klachten verantwoordlijk lijken te zijn.

Toch zou ik me maar niet al teveel zorgen maken Susanna. Jij hebt nu vroegtijdig kunnen beschikken over informatie over de aandoening, in tegenstelling tot de vrouwen die hier jarenlang en onwetend mee hebben moeten rondzeulen. Behandel je onderkantje voorzichtig en geniet van seks als je daar echt zin in hebt (als je dus echt geil bent). Maar laat je onderkantje vooral rusten als je het gevoel hebt dat 'de opwinding' alleen maar tussen je benen zit en niet in je hoofd!!

Misschien dat het navolgende je nog wat geruster kan stellen:
Ik zelf behoorde tot die vrouwen, die lange tijd geprobeerd heeft om de symptomen kwijt te raken door regelmatig masturberen. Dat resulteerde op den duur in het onvermogen om nog een orgasme te kunnen bereiken. Dat heeft lange tijd geduurd. Sinds een aantal jaren van 'PSAS-onthouding', ben ik inmiddels weer in staat om vanuit libido tot een orgasme te komen.

  Reageer ook op Susanna


Terug naar top
Ingezonden op 29 December 2011

Bep (40 jaar) schrijft:

Ik ben sinds 2 weken 'Cold Turkey' gestopt met het middel Paroxetine wat ik slikte voor mijn 3e Burn-out. Waarom Cold Turkey: Omdat afbouwen al 2 keer eerder niet zo'n succes was. Dus nu maar zo. Na echt wel
heftige afkickverschijnselen en veel hoofdpijn heb ik de laatste week deze 'op-het-randje-van-een-orgasme' gevoelens... verschrikkelijk! Ik kan niet slapen, word er gek van. Heb de neiging continu heel hard tegen mijn onderkant te duwen, ik wil het verlichten, stoppen, wil het niet, wil er vanaf!

Negeren is absoluut geen optie, dat gaat gewoon niet. Mezelf een handje helpen ook niet, ik kom niet eens klaar en het wordt alleen maar een natte kledderboel met nóg meer frustratie. Nu ook terwijl ik dit, midden in de nacht, zit te typen. Het blijft maar golven, daar is niks fijns aan, vind het vreselijk.

Moet er niet aan denken dat het erger wordt en nooit meer weggaat. Ben ik aan het opknapppen van het één..., krijg ik het ander.

Wat ik me dus afvroeg, is of er een verband bestaat tussen het stoppen met middelen zoals Paroxetine en PSAS. En of het door het slikken van deze medicijnen kan zijn ontwikkeld. Ik begrijp dat sommige vrouwen wel verlichting ervaren als ze antidepressiva slikken. Maar ik ben nu net zo trots dat ik gestopt ben en er doorheen aan het komen ben... moet ik nu weer beginnen voor dit.
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ja, er lijkt een verband te bestaan tussen het ontstaan van PSAS en onttrekking aan SSRI's (subclasse antidepressiva), waarvan Paroxetine er eentje is. Hoewel hier officieel geen wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, zijn er wel al wetenschappelijke artikelen verschenen waarin deze link gelegd wordt. Voor mij staat vast dat er een link bestaat, getuige de opvallend veel meldingen die ik in de afgelopen jaren van vrouwen met PSAS heb gekregen. Paroxetine (of Seroxat) voert daarbij het lijstje aan!! Tijdens het gebruik van deze middelen(serotonine syndroom), maar met name bij onttrekking daaraan en VOORAL bij 'Cold Turkey'!!

Deze antidepressiva zijn relatief jong en nog niet zo lang op de markt. De omvang van de bijwerkingen van deze middelen (korte en lange termijn) wordt eigenlijk pas de laatste jaren serieus onderzocht en inmiddels ook schoorvoetend erkend. Zonder afbreuk te willen doen aan waarschijnlijk miljoenen mensen wereldwijd waarvoor deze middelen echt levensreddend zijn, ben ik er inmiddels van overtuigd dat SSRI's allesbehalve onschuldig zijn en onomkeerbare en zeer ernstige gevolgen kunnen hebben!

Het is overigens niet helemaal uit te sluiten dat de reden waarom iemand een antidepressivum is gaan slikken, de primaire oorzaak zou kunnen zijn. Opvallend veel vrouwen met PSAS hebben, voorafgaand aan hun eerste symptomen, een vaak langdurige, emotionele en/of lichamelijke stressperiode doorgemaakt.

Het is voor mij onmogelijk om je alles, wat er over deze middelen al geschreven en gepubliceerd is, aan te reiken. Want Internet staat er zo'n beetje helemaal bol van. Hieronder wel twee linken (helaas in het Engels) die direct aansluiten op jouw vraag of er een verband bestaat tussen jouw klachten en gebruik van of onttrekking aan Paroxetine.

Relatie met SSRI's

Wikipedia SSRI discontinuation syndrome


Tot slot, maar niet het minst onbelangrijk: Ik wil je aanmoedigen om lid te worden van ons besloten lotgenotenforum. Je kunt daar met al je vragen bij je lotgenootjes terecht. Ook voor support en info over behandelmogelijkheden, etc., etc., ben je daar op de juiste plek. Je bent van harte welkom!!   Aanmelden

  Reageer ook op Bep


Terug naar top
Ingezonden op 17 Juni 2011

Aafke (49 jaar) schrijft:

Het is bij mij ongeveer een jaar geleden begonnen. Ik voelde een raar gevoel in mijn onderbuik en vagina. Kriebelig en opgewonden, zonder dat ik geestelijk seksueel opgewonden was. Compleet onverklaarbaar! Zat ik braaf achter mijn computer, voelde ik opeens een soort van elektrische stroom door mijn geslachtsdelen gaan. In het begin was het niet overheersend, maar wel al constant aanwezig.

Na een poosje werden die gevoelens steeds maar intenser en ik kon me haast nergens anders meer op concentreren. Ik masturbeerde steeds vaker maar een orgasme bracht me geen enkele verlichting. Het werd er juist erger door. Ik wist soms echt niet meer waar ik het zoeken moest. Ik bedacht me toen dat het misschien wel iets met de overgang te maken zou kunnen hebben en ben toen naar mijn huisarts gestapt.

Ik heb hem niet precies durven vertellen wat ik nou allemaal voelde daar van onderen. Een beetje een ouderwetse man. Ik was bang voor nymfomaan versleten te worden en ik schaamde me rot. De huisarts heeft bloedonderzoek gedaan en daar kwam niets uit. En dus was er ook niets met mij aan de hand, volgens hem. Hij vond het niet nodig om mij door te verwijzen naar een specialist. Ik bleef met lege handen achter. Het afgelopen jaar is echt een hel geweest.

Nog niet zolang geleden heb ik er voor het eerst met een vriendin over durven praten. Zij vertelde mij dat ze op Internet over de aandoening PSAS had gelezen. Ik kon mijn oren haast niet geloven. Zo ben ik op jouw website terecht gekomen. Het is allemaal zo herkenbaar wat ik hier lees! Ik kan je haast niet vertellen hoe opgelucht ik ben. Ik hoef me niet langer meer een zonderlinge freak te voelen. Ik ben niet de enige met deze gevoelens.

Ondanks dat, durf ik eerlijk gezegd toch niet zo goed terug te gaan naar mijn huisarts en hem alles vertellen. En dat zal wel moeten wil ik doorverwezen worden naar een specialist. Want dat er nu iets moet gaan gebeuren staat voor mij als een paal boven water! Hoe kan ik dat het beste aanpakken Johanna? En dan het ik nog een vraag: Ik las ergens dat er vrouwen zijn waarbij het spontaan weer over is gegaan. Zijn dat veel vrouwen, naar je weet? En weet je misschien ook wat zij gedaan of nagelaten hebben waardoor het over is gegaan?
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Wat spijtig toch dat je niet eerder op de hoogte was met deze aandoening. Maar ook hierin sta je niet alleen. Veel vrouwen komen er pas laat achter dat er zoiets bestaat als ReGS/GAD. Ik denk Aafke, dat het verstandig is om toch naar je huisarts te gaan. Je geeft zelf al aan dat je hem destijds niet je hele verhaal verteld hebt, wat ik me overigens heel erg goed kan voorstellen. Het is moeilijk voor een arts om een juiste diagnose te stellen als zijn patiënt hem niet alles vertelt. Met de wetenschap die je nu hebt, denk ik dat je nu veel makkelijker die horde zult durven nemen dan toen.

Op de pagina   Wie - Wat - Waar (onder het kopje 'Onwetende artsen') staan tips hoe je je arts kunt voorbereiden op je bezoek. Ik denk, ouderwets of niet, dat hij het dit alleen maar zal kunnen appreciëren.

Je tweede vraag, over vrouwen die spontaan zijn genezen, is wat moeilijker te beantwoorden. Deze vrouwen onderhouden over het algemeen geen contacten meer met hun lotgenoten; hetgeen natuurlijk erg jammer is. Hoe groot het percentage spontaan genezende is, valt daarom moeilijk te zeggen. Wel is in de loop der jaren duidelijk geworden dat spontane genezing voorkomt bij vrouwen die de aandoening nog niet zo lang hebben. Dit zou te verklaren zijn uit de gedachten dat een niet ernstig, of een nog maar pas aangedane zenuw, het vermogen heeft zichzelf te kunnen regenereren. Er zijn geen aanwijzingen dat deze vrouwen iets speciaals hebben gedaan, dat zou kunnen hebben bijgedragen aan hun genezing. Wel is bekend dat het onthouden van seks een rol speelt bij het herstel van deze vrouwen.

  Reageer ook op Aafke


Terug naar top
Ingezonden op 15 September 2010

Carice (54 jaar) schrijft:

Deze zomer kreeg ik voor het eerst te maken met symptomen van ReGS. Ik heb vanaf het begin geprobeerd de symtomen te accepteren en zoveel als mogelijk te negeren, omdat ik al gelezen had dat het niet helpt om toe te geven aan de drang om tot een orgasme te komen. Gelukkig had ik in 'de Margriet' het verhaal gelezen van Rina, dus kwam ik al snel op jouw website terecht. Ik heb ervaren dat de verschijnselen tot nu toe ook een paar keer wegbleven. Je weet dan niet wat je overkomt! Ik ben ook naar mijn huisarts geweest. Deze heeft mij vaginale zalf (estriol) voorgeschreven. Ik kreeg ook last van branderigheid. Ik wilde daarom ook na laten kijken of ik een schimmelinfectie of een ontsteking had. Niet dus en daar was ik al bang voor....

Nu toch maar besloten om kontakt te leggen. Ik kan niet langer mijn ogen ervoor sluiten. Ik probeer zoveel mogelijk mezelf ervoor af te sluiten. Als ik bezig ben lukt me dat aardig. Maar het prikkelt voortdurend, soms ook iets wat op pijn lijkt en een constante gewaarwording van een drukkend gevoel in en rond vagina. Het voelt ook wat branderig aan. De clitoris voel ik ook regelmatig; een soort zenuwprikkelingetjes. Enfin, beroerd genoeg allemaal. Ik heb al een keer met de telefoon in handen gestaan om een afspraak te maken met Prof. Waldinger. Maar ik heb nu toch besloten eerst kontakt met jou te leggen. Zijn er adviezen te geven? De symptomen zijn onstaan in een periode van opeenvolgende grote stress. Ik ben 54 jaar en menstrueer al zeker 3 jaar niet meer. Ik ben seksueel inactief. Ik heb een lieve echtgenoot; volgend jaar zijn we 30 jaar getrouwd....

Johanna, wat moet ik hiermee?
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Het heeft er alle schijn van dat ook jij ReGS/PGAD hebt. Ik zou willen dat ik je andere berichten zou kunnen geven, maar jouw verhaal is erg herkenbaar. Door de jaren heen heb ik tal van vrouwen met ReGS/PGAD leren kennen. En naast je onmiskenbare symptomen, heb je nog iets anders met de meeste van hen gemeen. En dat is de opeenstapeling van allerlei, vaak langdurige stressfactoren, voorafgaand aan de aandoening. Erg vaak is een verandering in hormonen het moment waarop de aandoening zich openbaart. O.a. ook stress heeft grote invloed op je hormoonhuishouding.

Je hebt op de site al kunnen lezen dat juist vrouwen rondom de overgang vaak getroffen worden. Steeds vaker melden ook jongere vrouwen zich die, tijdens of na een zwangerschap of na het stoppen met 'de pil', deze symptomen ontwikkelen. In jouw geval geval speelt waarschijnlijk urogenitale atrofie (dun geworden slijmvlies geslachtsorganen) een rol, getuige de Estriol die je arts je heeft voorgeschren. Ook dat heeft te maken met een verandering in je hormoonhuishouding (menopauze).

Ik ben erg blij dat je de website hebt gevonden en daarmee de mogelijkheid om meer te weten te komen over de aandoening. Opent ook de weg voor je om adequate hulp te vinden. Ik zal je 2 handige documenten toesturen. Het ene document betreft de pagina 'Wat doktoren moeten weten' en het andere een wetenschappelijk artikel. Welke weg je ook kiest om hulp te vinden; deze twee documenten vertegenwoordigen als het ware een 'geldig paspoort' om in de medische wereld serieus te worden genomen. Andere vrouwen gingen je al voor en geen arts die hen, na het lezen van deze documenten, niet serieus meer nam.

Je vraagt om tips:

De meeste vrouwen worden in de beginfase overweldigd door de ongewenste gevoelens. De impact, die dit heeft op het dagelijks functioneren en op de psyche, is groot. Ik weet dat uit eigen ervaring en uit die van mijn lotgenootjes. Toch wil ik je nu alvast meegeven dat de aandoening minder erg is dan je nu misschien denkt en nu reëel ook voelt. Alles wat je nu voelt en al je aandacht opeist, verdwijnt grotendeels in de loop der tijd. Je hersenen leren zich aan te passen. Je leert te leven met deze aandoening en de normale dagelijkse dingen weer prioriteit te geven. Ik zeg dit niet om je een soort van loze troost te geven. Allerminst, want dit is echt zo!! De meeste vrouwen leiden een redelijk normaal, tot normaal leven. Het klinkt misschien bizar, maar je gaat eraan wennen. Ik wil je dit alvast vertellen om je uit een mogelijk zwart-wit-denken te halen waarin je zou kunnen verzanden. Want ook dat is over het algemeen erg kenmerkend voor vrouwen die de aandoening het nog maar net hebben. Voor tips verwijs ik je graag naar de naar de pagina   Tips & Trucs. Lees daar hoe je je klachten kunt beperken, hoe om te gaan met de aandoening en meer....

Het kunnen delen met lotgenoten wordt door veel vrouwen als positief ervaren. Er met gelijkgestemden over kunnen praten via ons besloten lotgenotenforum en daar lezen hoe andere vrouwen omgaan met de aandoening, geeft voor veel vrouwen een gevoel van herkenning, erkenning en troost. Ons Nederlandse forum telt op dit moment 50 vrouwen (update 2011). Alle vrouwen hebben ReGS/PGAD en zijn zorgvuldig gescreend alvorens zij lid konden worden. Ik wil je van harte uitnodigen om ook lid te worden van ons forum.   Aanmelden

Ik hoop je met dit schrijven een beetje op weg te hebben geholpen in de bizarre wereld die ReGS/PGAD heet.

Veel sterkte met alles!

  Reageer ook op Carice


Terug naar top
Ingezonden op 17 Mei 2009

Esther (40 jaar) schrijft:

Ik ben erg bang dat ik ook PSAS heb. Ik ben 40 jaar en sinds een aantal weken zijn er dagen dat ik last heb van een continu opgewonden gevoel 'daar beneden'. Ik druk er steeds tegenaan om het weg te halen. Niet dat dit helpt trouwens maar op dat moment geeft het even verlichting. Totdat ik weer loslaat... Ik dacht eerst dat ik blaasontsteking had. Daar heb ik namelijk ook vaak last van maar dit was toch anders. Geen pijn, maar een kloppend gevoel tussen mijn benen. Inderdaad net zoals opwinding. Ik heb ook al een aantal keren gemasturbeerd om er vanaf te komen maar dat helpt niet echt. Dit gevoel is ook vrij vervelend als je op je werk zit; ik heb een zittend beroep.

Nu heb ik er ook last van. Het begon gisteravond. Ik kon er bijna niet van slapen. En nu duurt het al de hele dag. Ik heb ook dagen dat het weg is maar het komt wel steeds weer terug.

Ik zie er best wel tegenop om ermee naar de huisarts te gaan. Toch wil ik ook graag weten of ik het heb of niet. Ik moet ook even zeggen dat ik sinds kort soms ook last heb van rusteloze benen. Maar niet vaak en het gaat ook niet samen met dat 'andere gevoel'. Hoe kom ik erachter of ik PSAS heb? Moet ik daarvoor perse naar mijn huisarts? O ja, ik heb ook zo'n pocket-vibrator maar zoals ik lees op de site ligt het daar niet aan. Ik heb geen anti-depressiva gebruikt (ja, in een heel ver verleden) en ik rook soms. Ik had/heb geen extreem hoog libido, dus daar ligt het niet aan. Ik ben ook niet opgewonden, alleen mijn 'onderkant' voelt wel zo!

Groetjes van een bezorgde vrouw...
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Ik kan me jouw bezorgdheid heel erg goed voorstellen Esther! Je belangrijkste vraag op dit moment is, hoe je erachter kunt komen of je inderdaad PSAS hebt. Je kunt zonder tussenkomst van je huisarts gewoon contact opnemen met Prof. Dr. Marcel Waldinger. Hij is bekend met het syndroom, doet er al jaren onderzoek naar en behandelt vrouwen met deze aandoening. Je kunt een afspraak maken voor een consult en hij zal kunnen vaststellen of je inderdaad PSAS hebt of niet.

  Reageer ook op Esther


Terug naar top
Ingezonden op 6 December 2008

Valerie (33 jaar) schrijft:

Ik ben sinds 4 dagen ongeveer constant in pre-orgasme fase. Van 's morgens tot 's avonds... Dit is mij nooit overkomen. Ik ben een vrouw van 33. Ik ben 5 dagen geleden gestopt met roken. Ik heb de laatste tijd ook veel gemasturbeerd met een pocket rocket en ben bang dat ik hiermee iets heb getriggert... Kan dat? In ieder geval, wat kan ik doen? Ik word hierdoor verschrikkelijk agressief!

Help!!
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Omdat ik het niet weet, kan ik jammer genoeg geen afdoende antwoord geven op de vraag of je door het veelvuldig gebruik van je vibrator mogelijk iets zou hebben kunnen triggeren. Er zijn vrouwen met PSAS, die zichzelf al jaren met een dergelijke vraag kwellen en zich daar schuldig over voelen. Echter, niet ieder vrouw die vaak aan seks doet of de vibrator hanteert, krijgt ook PSAS. Andersom, heeft niet iedere vrouw met PSAS een heftig seksleven gehad en veelvuldig een vibrator gebruikt. Er zijn dus geen aanwijzingen dat je door gebruik van een vibrator PSAS zou kunnen krijgen. Toch kun je niet geheel uitsluiten dat het in sommige gevallen best wel eens mogelijk zou kunnen zijn dat een en ander met elkaar te maken heeft. Of misschien wel dat een vibrator een al latent aanwezige PSAS zou kunnen triggeren.

Ik zou je voorzichtig kunnen adviseren om te proberen je een poosje van seks te onthouden. Ik begrijp goed dat dit een heel erg moeilijke opgave is. Het continu op punt van klaarkomen staan schreeuwt om ontlading, ik weet het!

Toch zou ik het proberen Valerie. Rust in het gebied, waar het nu zo onrustig is, kan zeker geen kwaad. Wie weet helpt het wel! Helpt het niet en blijven je klachten bestaan, neem dan contact op met je huisarts.

  Reageer ook op Valerie


Terug naar top
Ingezonden op 8 November 2008

Willeke (27 jaar) schrijft:

Ik heb hier ook last van. Ik heb dit gekregen na een onderzoek waarbij ze in dat gebied te ruw waren geweest. Ik heb daarna Prozac geslikt, nu niet meer maar had het dus al daarvoor. Ik heb dit nu al 7 jaar. Kalmeringsmiddelen helpen ook niet echt. Ik heb altijd stijve spieren en voel me niet lekker in m'n lijf. Ik kan me ook heel slecht concentreren. Ik ben overal geweest maar dat wekt alleen maar irritaties op omdat ze zeggen dat het psychologisch is. Kan dat zo zijn?
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Alles kan natuurlijk. Het is jammer genoeg 'des dokters eigen' om een voor hen onbekende aandoening maar tussen de oren van hun patiënten te proppen. Lekker makkelijk! Het feit dat je voor je klachten Prozac hebt voorgeschreven gekregen, getuigt daar al van. Ook heb je het over kalmeringsmiddelen en ik neem aan dat je ook die hebt gekregen voor je lichamelijke klachten in het genitale gebied.

Laat je niks wijsmaken hoor! PSAS zit NIET tussen de oren; het zit ECHT tussen je benen!

  Reageer ook op Willeke


Terug naar top
Ingezonden op 26 September 2008

Sarah (30 jaar) schrijft:

Sinds enkele weken zit ik met een heel onaangenaam seksueel opgewonden gevoel in mijn genitaliën, wat maar niet weggaat. Ik ben ongeveer een half jaar geleden voor het eerst begonnen met het stimuleren van mijn clitoris. Ik heb daar een vibrator voor gekocht. De eerste keer clitoraal klaarkomen was natuurlijk heerlijk, dus dat deed ik nog een paar keer. Totdat ik merkte dat het opgewonden gevoel niet meer wegging en ik nu dus al drie dagen dat ding niet meer heb aangeraakt. Maar.... dat onaangename gevoel blijft! Het is een HEL!! Soms denk ik, ik moet nu echt komen want ik houd het niet meer. Maar dan is het (precies zoals jij ook zegt) een paar seconden of minuten wat minder, waarna het gevoel weer net zo hard terug komt.

Het is vooral erg als ik zit. Ik had gehoopt dat het gevoel vanzelf weg zou gaan als ik mezelf niet meer zou stimuleren, om het zo maar te zeggen. Ik weet dat ik echt niet seksverslaafd ben, want ik denk niet eens aan seks! Sterker nog, zoals ik me nu voel heb ik liever helemaal geen seksuele opgewondenheid meer!

Ik kan nu nog wel genieten van seks, maar voorspel hoeft voor mij dus niet. Wat niet echt leuk is voor mijn man. Want als hij eerst uitgebreid aan het voorspel wil beginnen, dan houd ik het al helemaal niet meer. Vaginaal klaarkomen lukt mij niet, maar toch wordt het gevoel in het genitale verlicht na de seks. Ik lees hier ook over mensen die het hebben over pijn. Dat heb ik niet. Het is echt een opgewonden gevoel. Een gevoel van 'op het randje van een orgasme zitten' en dat dus niet doorzet. Ik weet niet meer wat ik moet doen!? Ik wil er gewoon van af, maar zo simpel zal het wel niet gaan.

Soms denk ik wel eens, was ik maar nooit met die vibrator begonnen! Zeker weet je dan natuurlijk niet of ik er dan niet alsnog niet last van gehad zou hebben. Maar het is natuurlijk wel heel toevallig dat ik het na het gebruik ervan gekregen heb! Eerst was ik bang dat ik misschien al in de overgang zou komen, omdat het voornamelijk die vrouwen treft. Maar tot nu toe heb ik nog gewoon regelmatige menstruaties. Zal het dus wel niet zijn.

Wat ik trouwens ook heb, is dat als ik er dus niets aan doe (aan het gevoel) ik soms heel emotioneel word en zelfs misselijk. Waarschijnlijk moet het ergens heen of zo? Je lichaam wil iets, maar krijgt het niet? De vibrator is wellicht wel te heftig voor mijn clitoris, maar daarentegen ook het enige ding waarmee ik kan komen en ik me toch heel even weer wat beter voel. Maar zoals ik al zei, is dat maar kort. Ik dacht eerst, Oh gelukkig, ik heb geen PSAS! Want eerst las ik dat het om vrouwen ging die heel veel orgasmes op een dag hebben. Maar toen kwam ik bij deze officiele site en hoorde ik jouw radioberichtje bij Edwin Evers en dacht god, wat herkenbaar! Het is inderdaad continu op het randje van een orgasme zitten, dat niet doorzet. Het gevoel van moeten komen, om wat ontlading te kunnen krijgen. En dat gaat dus niet. Vooral ook niet omdat ik gewoon werk en die vibrator echt niet bij me heb.

Ik houd het nog aardig vol, maar heb het soms echt heel erg moeilijk. Ik mag blij zijn dat ik voornamelijk een staand beroep heb, anders zou ik er letterlijk gek worden! Zitten is namelijk echt veel erger. Wat ik ook zo erg vind, is dat ik het behalve met mijn man met niemand kan/durf te bespreken. Je denkt echt, had ik maar een gebroken been!

Ik moet er misschien ook bij zeggen dat ik jarenlang antidepressiva heb geslikt. Maar daar ben ik nu een maand of 10 vanaf. Zou ik er dan toch nu pas last van kunnen krijgen? Ik moet misschien nog iets vertellen, Ik ben ook zo'n 6 a 7 maanden geleden gestopt met de pil omdat mijn man en ik graag een kindje willen. Kan dit er ook mee te maken hebben? Maar omdat ik dus geen orgasme kan krijgen via vaginale penetratie, heb ik het idee dat ik geen sperma vast kan houden. Ik ben zo nat dat ik denk dat alles er weer uitloopt! Dit klinkt even heel plat, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet. Maar misschien weet jij dit ook niet?
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

PSAS blijkt niet langer meer exclusief vrouwen rond de overgangsleeftijd te treffen. Steeds vaker melden zich ook jonge vrouwen. Vrouwen met een normaal gezond libido die aanvankelijk denken een toename daarvan te bespeuren en daar dan ook begrijpelijk op reageren. De 'vibrator' is dan vaak een van de eerste dingen die wordt aangeschaft. Bij mij ging dat niet anders. Ik geloof niet Sarah dat de vibrator oorzaak is van je klachten maar eerder een gevolg daarvan. Ik denk wel dat de vibrator een soort van vicieuze cirkel in gang kan zetten. Laat me even uitleggen: Bij hoofdpijn neem je een aspirientje; je hoofdpijn verdwijnt dan. Als je erg vaak hoofdpijn hebt, en dus ook vaak aspirine slikt, dan kan het gebeuren dat onttrekking aan aspirine (dus als je ze niet neemt) juist hoofdpijn veroorzaakt. Ik denk dat dit bij PSAS ook het geval zou kunnen zijn, als je volgen wat ik bedoel.

Je schrijft dat, ondanks het feit dat je niet klaarkomt tijdens het vrijen met je man, je toch daarna soms enige verlichting voelt. Meerdere vrouwen hebben daar melding van gemaakt. Heel vaak hebben vrouwen ook de neiging om een zekere druk uit te oefenen in het genitale gebied. Er zijn vrouwen die op de hak van één voet gaan zitten en tegen het genitale gebied aan drukken. Ik zelf druk vaak met miijn handen op dat gebied. Het gekke is dat de klachten, net zoals bij jou bij het vrijen, er juist van toenemen maar dat er achteraf toch sprake is van enige verlichting. En dan is het ook weer anders voor wat betreft een orgasme! Soms brengt een orgasme (tijdelijk) verlichting maar vaak ook worden de klachten juist erger. Het is allemaal zo tegenstrijdig...

Honderden (spontane) orgasmes op één dag is echt een ziekelijke uitvinding van de media!! Het verkoopt natuurlijk lekker als je zo'n quote op de cover van je tijdschrift hebt staan! Ik ken wereldwijd enkele honderden vrouwen met PSAS en er is er niet ééntje bij die dit ook maar ooit is overkomen! Ook op Internet staat het jammer genoeg bol van dat soort kwalijke artikelen. Kleine, op orgasme lijkende golfbewegingen komen wel voor. Maar dat zijn absoluut GEEN spontane en volwaardige orgasmes. Kolder, je reinste kolder!

Ik herken het gevoel van misselijkheid en emotionaliteit als je een tijdje geen orgasme hebt gehad. Lang niet iedere vrouw heeft dat, maar ik ken er toch wel een paar die dit ook ervaren. Ik heb soms het gevoel dat dat orgastische gevoel, ook uitstraalt naar mijn keel en mijn maag. Vaak ook naar andere lichaamsdelen. Ik denk dat dit voor een buitenstaander heel erg raar zal klinken maar soms voelt het of ook die delen van mijn lichaam moeten klaarkomen. Ik kan het niet anders uitleggen. Dit is zo'n enorme belasting en kost zo verschrikkelijk veel energie, dat ik er depri en emotioneel van word. Omdat periodes van makkelijk tot een orgasme kunnen komen, worden afgewisseld door helemaal niet kunnen klaarkomen, ben ik soms helemaal radeloos. Als klaarkomen wel lukt dan knap ik daar 'tussen de oren' helemaal van op. Maar moet dat dan bekopen met een toename van klachten 'tussen de benen'. Een hels dilemma waar ik, en ook andere vrouwen, dagelijks mee worden geconfronteerd.

Je schrijft dat je een antidepressivum hebt geslikt en daar 10 maanden geleden mee bent gestopt..... Wow, heel erg veel vrouwen hebben PSAS gekregen nadat ze gestopt waren met een antidepressivum! Het gaat hier om een aanmerkelijk percentage vrouwen!! Met name de zgn. SSRI's (een subklasse antidepressiva) worden als boosdoener gezien. Het zou me daarom helemaal niet verbazen als jij een SSRI hebt geslikt? Ook ben je, niet lang nadat je gestopt bent met een antidepressivum, gestopt met de pil. Net zoals bij de vrouwen die PSAS hebben gekregen rondom de overgangsleeftijd, is er door het stoppen met de pil sprake van een verandering in hormoonhuishouding. Misschien dat een combinatie van deze factoren geleid heeft tot jouw klachten.

Je hebt me ook al uitgebreid privé gemaild en ik ben bang dat je inderdaad PSAS hebt. Alles wijst helaas in die richting. Ik heb begrepen dat je ook al contact hebt opgenomen met dr. Waldinger. Het is goed dat je er niet mee blijft rondlopen. Veel sterkte met alles!

  Reageer ook op Sarah


Terug naar top
Ingezonden op 9 Januari 2008

Ellie (48 jaar) schrijft:

Na het lezen van deze site, vraag ik me af of ik ook niet lijd aan PSAS. In mijn huwelijk was ik een koude kikker en had nooit zin in sex. Sinds twee jaar heb ik een vriend en kan er niet genoeg van krijgen. Het is wel zo dat hij niet altijd thuis komt. Hij is internationaal chauffeur en alleen al aan hem denken maakt me al nat. Ik heb zo ook het gevoel dat ik steeds opgewonden ben maar heb er nog controle over, zal ik maar zeggen. Maar als ik eraan begin kan ik er niet genoeg van krijgen!
Lees eerst de »Disclaimer

Antwoord:

Eigenlijk zou ik jouw vraag kort en bondig kunnen beantwoorden met; "nee Ellie, ik denk niet dat je PSAS hebt". Maar misschien is dat wel net even iets tekort door de bocht. Als ik jouw symptomen op een rijtje zet, dan vallen mij toch wel een paar dingen op.

Allereerst lijkt het mij dat je de laatste twee jaar van je seksualiteit hebt leren genieten. Je noemt jezelf een 'kouwe kikker' in je vorige relatie en verbaast je nu over het tegenovergestelde. Dit hoeft opzich nog niets met PSAS te maken te hebben. Seksualiteit is een wonderlijk mechanisme. Een goede seksuele relatie hangt ondermeer ook af van een goede harmonie binnen die relatie. Als deze ontbreekt, dan kan het 'seksuele vlammetje' langzaam maar zeker uitdoven. Zo'n situatie (een slecht huwelijk bijvoorbeeld) kan jaren en jaren voortsudderen en men raakt dan vertrouwd met het idee dat seksualiteit geen rol meer van betekenis speelt. Toch wil dit niet zeggen dat je dan van nature ook een koude kikker bent. Als de juiste ingrediënten aanwezig zijn, zoals verliefdheid, liefde, vertrouwen, aantrekkingskracht etc., kan dit vlammetje zomaar weer aanwakkeren en zelfs uitgroeien tot een uitslaande brand! Je hormonen draaien dan weer op volle toeren en je libido is dan optimaal. Zolang je hiervan kunt genieten en je er geen zorgen over maakt, is er helemaal niets aan de hand.

Heel anders wordt het, als dit opgewonden gevoel van geen wijken meer weet. Als je zonder ook maar aan seks te denken of seks te willen, toch haast op springen staat. Het voortdurende en ongewenste gevoel dit te moeten wegmasturberen of wegvrijen, in de wetenschap dat één of meerdere orgasmes je niet zullen verlichten. Het gevoel hebben dat je geslachtsdelen jouw leven hebben overgenomen en dat het je haast niet meer lukt om je op iets anders te concentreren.

Je zegt Ellie, dat je er nog wel controle over hebt. Bedoel je daarmee dat je je 'gedrag' onder controle hebt (dus niet masturberen of denken aan een wilde vrijpartij)? Of bedoel je dat je het 'gevoel' kunt controleren? M.a.w.: Ga je aan seks denken omdat je altijd dit opwindende gevoel in je genitaliën ervaart, of krijg je dit opwindende gevoel doordat je veel aan seks denkt? Voor veel vrouwen met PSAS is het met name in de beginperiode, erg moeilijk om een onderscheid te kunnen maken. Omdat het voor vrouwen (vanuit hun seksuele referentiekader) hetzelfde aanvoelt als lust, duurt het vaak heel lang voordat zij ontdekken dat het een louter lichamelijk gevoel is. Vooral ook, omdat dit gevoel in diezelfde beginperiode soms leidt tot seksuele uitspattingen. Pas als het hun leven volledig is gaan domineren en iedere vorm van seks ze werkelijk gestolen kan worden, dan pas blijkt dat er iets anders gaande is. Voor de één duurt deze ondekkingsreis korter dan voor de ander.

Ik kan daarom niet met zekerheid zeggen dat jij geen PSAS hebt Ellie. Hoe vervelend en clichématig het ook moge klinken; de tijd zal het je leren. Ik hoop van harte dat je géén PSAS hebt en dat je mag (blijven) genieten van je hernieuwde kennismaking met je seksualiteit.

  Reageer ook op Ellie
 Terug naar top




                                                  Sitemap








Home
 * Home
 * Ontdekking van het syndroom
 * Wilde verhalen en misverstanden

Wat is PGAD/ReGS
 * Een stukje geschiedenis
 * Onderzoek
 * Wat is het en wat niet
 * Over behandelingen

Vrouwen vertellen
 * Johanna
 * Iris
 * Danilla
 * Nog meer verhalen
 * Jouw verhaal hier?
 * Mijn Geheim - Baukje

Vraag & Antwoord
 * Stel een vraag


De gastpagina van
 * Acupunctuur Ammerlaan
 * Uw gastpagina hier?

Doktoren en Behandelaren
 * In Nederland en België
 * Wereldwijd

Wat doktoren moeten weten
 * Wat doktoren moeten weten
 * Bronnen/Artikelen
 * Suïcide onder patiëntes...

Nederlandstalige forums
 * Besloten psas-forum
 * Openbaar forum

Engelstalige forums
 * Besloten forum 1
 * Besloten forum 2
 * Openbaar forum


Info voor Lotgenoten
 * Wie - Wat - Waar?
 * Tips & Trucs
 * Aanmelden besloten fora

In de media
 * Bladen en kranten
 * TROS Nieuwsshow 2009
 * TROS Nieuwsshow 2008
 * AVRO De Praktijk
 * VRT Radio 2 België
 * Radio 538 Evers
 * Video ABC Australia
 * Video ABC 20/20
 * Meer video's

Laatste nieuws
 * Laatste nieuws

Contact
 * Alle contactgegevens


Johanna Vante
 * Johanna Vante's Guest Sites

Interessante documenten
 * Artikelen


Wetenschappelijk onderzoek
 * Wetenschappelijk onderzoek


Overige
 * Disclaimer
 * Privacy Policy
Volg ons op:     Facebook |     |  Bezoek het openbare   Discussieforum  |     |  Volg ons op:    Twitter
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CopyRight 2006 - 2017 psas.nl |    | All rights resereved |    | Webdevelopment - Design - Content - Text - Research: Johanna Vante (Netherlands)